Uzun zamandır bitmesini beklediğim sınavlar bitmişti.Yetenek sınavını kazanmış ve yetenekli olduğuma karar vermiştim.Kendimle gurur duyuyordum.Basarım onaylanmıştı,daha ne isteyebilirdim ki?Daha önce hayal bile edemediğim bir ortama girmiştim.Sanki oradaki herkes özeldi,farklıydı.Bu duyguyla rıhtımdan gelen mavi bir koku birleşince,yuzumde oluşan anlamsız gülümsemeyi silmem imkansızdı.Henüz olumsuzu yaşayip bilmediğim için,düşünmüyordum da.İnsan sadece duyduğu ama yaşamadığı şeylerden korkmazmış meğer.Sabahları çalar saate ihtiyaç duyurmayan bir enerjiyle uyanırdım.Bir yere ait olma duygusu beni hayata bağlıyordu.
Sonra, okul bitti...
Sanki sahip olduğum hiçbir şey kalmadı.Boşluktaydım.Hiçbir yere ait değildim.Hayatım boyunca öğrenci olmuştum,hem de iyi bir öğrenci.Şimdi başka bir şey yapmam gerekiyordu ama ben ne olduğunu bilmiyordum.Ne kadar denesem de hiçbir yerde öyle mutlu olamadım.
O yuzden ne zaman okula geri dönsem,denizin kokusunu duysam,eski Zeynep'le karşılaşıyorum.O koridorlarda geçmişin hayaletleri dolaşıyor.Yankılanan sesler duyuyorum ama birkaç saniye geçince kendime geliyorum.Hiç tanımadığım ve artık bana göre çok küçük yüzler görüyorum.Gözlerinde eskiden olduğum insanı görüyorum.Habersiz,kaygısız,acı çekmekten korkmayan,yaşamaya doyamayan Zeynep'i.Artık o insan olmamak çok canımı acıtıyor...